Pauze?

Het is een flinke tijd stil geweest hier op de blog.

Niet dat ik heb stil gezeten, integendeel. Maar het lopen en oefenen met Chi is er een tijdje bij in geschoten. Na twee marathons vorig jaar is de klad er een beetje in geslopen.

Mijn loopmaatje zei nog voor onze marathon in Berlijn….”iedereen heeft het altijd over een schema om getraind aan de start te verschijnen, maar niemand heeft het over een schema om verder te gaan, nadat je een marathon hebt gelopen.”

Na Berlijn heb ik niet heel veel last gehad van stijve spieren, blessure of iets dergelijks. Wel van een grote vermoeidheid. Die zich uitte in geen zin in rennen, maar juist in andere dingen.

Ik heb mijn aandacht verlegd naar sportklimmen en momenteel, in de aanloop naar de voorjaarsvakantie, krachttraining voor het snowboarden.

Lopen heb ik een enkele keer gedaan…en dan kleine loopjes van zon 5 km / half uur.

En ik hoor je denken…..past krachttraining wel bij het oefenen met Chi? Past het wel bij met het cultiveren van je energie en van daaruit in ontspanning bewegen?

Ik vind van wel. Snowboarden is heel fysiek. En dan met name in je benen en kerspieren van je romp. Spieren die je met Chi-Running veel minder traint. Jawel, wel je kernspieren bij het goed horizontaal houden van je bekken, maar niet in die mate dat ik er heel veel profijt van heb bij mijn snowboarden.

Vorig jaar heb ik voor mezelf moeten erkennen tijdens een week off-piste boarden dat mijn spierconditie in benen en kernspieren onvoldoende was. Wat zich uitte in onvoldoende balans en extreme vermoeidheid na een paar dagen.

Dus om nu te zorgen dat ik beter voorbereid in de sneeuw kom oefen ik mijn benen en kernspieren met oefeningen die door twee professionele snowboarders voor skiers en snowboarders bedacht zijn. Hun programma heet GoProFittnesTraining.

En hun programma gaat uit van 3 basis-elementen: kracht, coordinatie en uithoudingsvermogen. En dat verdeeld over onderlichaam, bovenlichaam en kernspieren.

De drie reeksen van oefeningen voor skiën/snowboarden vind je hier.

Ik merk dat doordat ik met ChiNeng en ChiRunnning weet hoe ik op mijn lichaam moet letten, deze oefeningen intens kan uitvoeren. De ChiNeng ervaring helpt me om tijdens de oefeningen mijn houding te controleren en steeds te corrigeren. Zo word de oefening nog effectiever.

En dat ze effectief zijn merk ik zeker. Daar waar ik vroeger (als in 6 weken geleden) stond te zwabberen op één been als eik een sok aan moet trekken, sta ik nu behoorlijk rustig en standvastig. Ik merk dat ik uit hurkzit veel makkelijker omhoog kom.  En dat zijn maar twee voorbeelden.

Na de voorjaarsvakantie ga ik weer lopen….en of er weer een marathon in zit dit jaar…ik laat het je weten.

 

 

ChiRunning: mijn aandachtspunten

In het trainen van de ChiRunning techniek zijn er een verschillend aantal punten waar je je op focust om zo ontspannen mogelijk te lopen. Eerst train je alle punten om de techniek maar zo goed mogelijk onder de knie te krijgen. En ik merk aan mezelf dat na verloop van tijd er een paar uitspringen.  Een paar dingen die ik, vooral als ik vermoeid raak, als eerste minder netjes ga uitvoeren. Ik denk dat elke loper die bewust loopt wel die momenten kent. En zeker de punten die dan minder goed uitgevoerd worden.

Voor mij geldt het volgende rijtje van aandachtspunten dat tijdens elk loopje of loop wel voorbij komt (overigens in willekeuruge volgorde):

• hoofdhouding: ik heb de neiging om in het begin van een loopje mijn kin wat te hoog te houden en als ik moe word mijn hoofd te laten hangen. Terwijl het juist zo belangrijk is om je hoofd rechtop  je romp te houden voor een mooie flow van energie. Je ziet mij tijdens het lopen dan ook regelmatig even checken hoe de hoofdhoudiong is door met mijn hand een ‘statiefje’ te maken waar dan mijn kin precies op uit moet komen: rechterduim op rechterlsutelbeen, rechtermiddelvinger op andere sleutelbeen en dan rust de kiun precies op de omhoog gestrekte wijsvinger.
• Ontspaning van de handen. Ik merk dat als het parcours wat lastiger word ik makkelijk mn handen aanspan tot een gebalde vuist. Ik schud de handen dan ook regelmatig los en probeer er heel erg bewust van te zijn dat ik de hand losjes sluit. Het heeft in ieder geval bij mij verholpen dat de achterzijde van mijn bovenarmen na verloop van tijd gingen verzuren.
• Duimen omhoog. Als de loop langer duurt heb ik de neiging om mijn handpalmen meer naar de grond te draaien.  Ik heb geenidee waarom het is, maar het maakt wel dat ik dan meer met de ellebogen naar buiten ga lopen. En dat kost meer energie. Dus regelmatig draai ik mijn duimen weer omhoog.

Dit zijn voor mij de belangrijksten. Ben benieuwd welke aandachtspunten anderen vooral steeds maar weeer moeten controleren om goed technisch te blijven lopen.

 

Looptraining in de vakantie

Na mijn Slachtemarathon avontuur had ik al gelijk een nieuwe uitdaging te pakken. Mijn loopmaat Jacco had me voor de Slachte al uitgedaagd om Berlijn te rennen. En ik had JA gezegd.

Ik was toch al in training geweest en na de marathon een week aangepast trainen en dan het schema weer oppakken leek me reeel. En tot nu toe is het dat ook.

Maar ja….dan hadden we ook al drie weken vakantie in Italie gepland. Net over de Alpen heen. Ik was er vanuit gegaan dat ik zou moeten lopen langs de openbare weg, vrezend voor de langsscheurende auto´s en motoren. Maar dat bleek even anders te gaan.

De eerste week van de vakantie kampeerden we in de Val di Non. Hét gebied in Italie waar de Golden Delicious en Red Delicious op zéér grote schaal verbouwd worden. We vonden nog een plekje op de enige camping die het dorpje Sarnonico rijk is. Op de camping was een zwembad een trapveldje, een restaurantje dat heerlijke locale maaltijden serveert.

En een bord met daarop fietsroutes in de omgeving. Op fietspaden. Ja je leest het goed. Fietspaden, zoals we ze in Nederland zoveel hebben liggen: glad asfalt, niet de hoofdweg volgend kronkelend tussen de weilanden en de appelgaarden.  En op ongeveer 1000 meter boven NAP  in een heerlijk heuvellandschap. Met uitzicht op zowel de Dolomieten als de Alpen.

Met een beetje inventivioteit waren er ook rondjes te bedenken, waarbij ik een paar keer een kleine kilometer langs de verfoeide provinciale weg moest rennen,; het gemotoriseerde verkeer razend langs me heen.

De twee en derde week waren we bij het meer van Como, in een appartement. En hier geen fietspaden, maar wel een boulevard van ongeveer 5 kilometer. En als ik de voetpaden door de dorpjes erbij pakte kon ik ongeveer 12 kllometer aan elkaar rijgen (Tussen Dongo en Domaso, aan de NW kant van het meer). Vanuit het apartement naar het meer en dan eerst linksaf zover als de trottoirs het toelieten naar Domaso, dan terug en het appartement voorbij en weer zolang lopen als het trottoir langs het meer het toeliet naar Dongo. En de keren dat ik langer moest rennen, werd het dat parkoers naar believen herhaald.

Was het op in het hoger gelegen Val di Non erg lekker om bv in de ochtend tot aan het middaguur te lopen, bij Como was dat echt te warm. Vandaar dat ik bij Como smorgens om 6 uur al ging lopen en dan regelmatig andere lopers tegenkwam.

Ik heb ook meer begrip gekregen voor de mensen die TrailRunning doen! Ik begin de kick te snappen die je krijgt als je tegen de berg omhoog rent en later weer afdaalt. En dan bij voorkeur op een niet verhard pad. Ergens is er een begin van een kriebeltje ‘dat wil ik ook gaan doen’ ontstaan. En dat terwijl ik een paar jaar geleden de renners nog voor gek verklaarde die ik over een wandelpad bij Chamonix met rugzak en wandelstokken nog naar beneden zag rennen.

Trainen in de bergen is erg leuk. En bovendien goed voor de aandacht voor je techniek. Zeker op de stukken de berg op. En tempo wordt ineens iets héél relatiefs. Het gaat toch niet harder als je jezelf de berg oppusht bij stijgende temperaturen. Eerder het tegenover gestelde. Dus gewoon het tempo laten dalen en op de dalende en stukken weer laten terugkomen. Dus meegaan ipv vechten. Want vechten tegen de berg is toch eeen verloren zaak

Tot 30 september is het nu langzaam afbouwen. Ik zal je zeker laten weten wat Berlijn me brengt. En daarna? In ieder geval even geen marathon training. Ik wil eens per week boulderen of klimmen in de gezellige kleimhal in Heerenveen en ik wil weer meer Chi Neng gaan beoefenen. Want dat laatste schiet er momenteel te vaak bij in.

Trainen voor een marathon blijft een erg tijdrovende aangelegenheid.

De Slachtemarathon

YESSSSsssss, ik heb mijn eerste marathon uitgerend

Had ik het parcours 8 jaar geleden al wandelend een keer afgelegd, dit jaar heb ik de Slachte Marathon mogen rennen. Het bijzondere van deze marathon is dat hij eens per 4 jaar georganiseerd wordt. Daarnaast draait het niet alleen om rennen of wandelen, maar ook om allerlei kunstzinnige uitingen langs het parcours.

En die kunstzinnige uitingen varieren dan van muziek door de plaatselijke muziekverenigingen, professioneel toneel, spiegels, koffers die tot kunstwerk zijn omgetoverd, banieren die overal hangen, friesche teksten, bankjes die fraai versierd zijn en uitnodigen tot verpozen.

En de marathon zelf….over de oude restanten van de friese zeedijk. Dat betekent vooral verhard terrein (asfalt en beton), maar al met al ook 6 kilometer onverhard. En het had geregend de nacht ervoor, wat betekende dat het gras werd weggelopen en de klei het parcours erg glibberig maakte.  En dat glibbereige is niet fijn als het profiel onder je schoen alleen bestaat uit overdwarse groeven. Ik heb een aantal keren me goed schrap moeten zetten om niet zijwaarts weg te glijden.

En het natte, tezamen met de aaangename temperatuur, zorgde voor heerlijk loopweer. Niet te warm, afkoeling door de overwegend motregen in de eerste 2 uur . En daarna een langzaam openbrekend wolkendek. Ik heb hevig genoten van het landschap, de lopers, de dorpjes (waar in alle vroegte al heel veel mensen op de been waren om aan te moedigen. We waren al om half 7 ‘s ochtends gestart.) en de culturele dingen onderweg.

Het lopen ging goed. Ik kon ondanks alle afleiding en de wisselingen van verhard  naar gras/klei, lekker in mijn cadans blijven. Onderweg vooral gelet op ontspannen van mijn lage rugspieren en mijn armen. In het begin niet al te snel weggegaan. En pas op 38 km voelde ik mijn lichaam omschakelen. Ineens lijkt het alsof alles stroever gaat en de ademhaling gaat omhoog. Kortom het beroemde verbrandings omslagpunt . Iets wat ik in de lange trainingen nog niet had meegemaakt. Erg goed om het nu wel eens te ervaren

Al met al resulteerde het in een vlak scehma van 5:20 per kilometer en 3:45:16 op de klokken. Waar ik weg gegaan was met het idee van ‘het zal wel meer worden dan 3:30 en waarschijnlijk tegen de 4 uur aan’, kwam ik precies in het midden uit.

Het is nu 2 dagen geleden, en mijn spieren protesteren nauwelijks. Ze zijn nog wel wat moe, maar ik heb geen problemen gehad met trappen op en af. Of het komt doordat je met ChiRunning zo energie-efficient loopt? Of dat het ligt aan de heerlijke uren in de sauna direct na de loop? Ik heb geen idee. Maar ik weet wel dat dit naar meer smaakt! Ik heb Berlijn al in de agenda staan En de volgende Slachte natuurlijk ook

En Jacco: bedankt voor het meelopen en de kleine complimentjes die je zo tussen de 30 en 35 kilometer uitdeelde over het lopen. Het was heel gezellig om dit samen te doen! Want ja, dat lukte ook, onderweg heerlijk keuvelen over van alles en nog wat

De weg naar de marathon

Marion Meesters benoemde in een van haar replies op een eerder bercihtje van mij dat het voorbereiden op een marathon op zich al een heel proces is.

En ik moet daar regelmatig aan denken als ik afgelopen weekend een lange duurloop doe. Voor het aller-aller-eerst over de 30 kilometer hardlopen. Nou ja hard….net 10 kilometer per uur. Maar ik heb me voorgenomen om de verre afstanden allereerst te willen uitlopen, hoe snel dan ook. En daarna pas te werken aan snelheid. Dus ik ga dan langzaam weg en zie wel of ik gaandeweg steeds ietsje sneller kan gaan lopen. Soms lukt dat, soms ook niet.

Dit keer dus niet. Ik blijf zo rond de 10 km/u hangen de hele 3 uur en iets meer dan een kwartier. Een hagelbui trotserend, en nog erger (vind ik) de sterk schommelende temperatuur. In de zon is het lekker, als de wolken de zon wegnemen is het ineens veel kouder. Op een gegeven moment doen zelfs mijn handen zeer van de kou. En dat is nieuw voor me. Normaal heb ik daar geen last van,

Ik heb het de vorige keer (ik moest toen  van het schema 3 uur  rennen) ook gemerkt. Zo ergens tussen de 25 en 30 km beginnen ineens lichamelijke ongemakjes de kop op te steken die ik nog nooit zo gevoeld heb met hardlopen: de spieren aan de buitenkant van mijn bovenbenen beginnen zeer te doen. En ook de achterkant van mijn bovenarmen.

Nou kan ik daar tijdens het hardlopen heel gefrustreerd over gaan doen. Of mezelf verwijten dat ik te hard loop. Nou te hard? Met 10 km/u? Denk het niet echt. Tijdens het lopen besluit ik dat het er gewoon bijhoort en dat het wel over zal gaan. Net zoals in sommige ChiNeng oefeningen je lichaam soms kan protesteren tegen de oefening, maar naar verloop van tijd zich overgeeft.

Dat is al het geval met mijn rechtervoet die steevast zo na 18 km een aantal kilometers lijkt te strijden met mijn sok. Waar je je al niet door kunt laten afleiden tijdens het lopen En mijn ego klopt dan bij mij aan: ‘Heb je wel in de gaten dat die sok niet raar zit? Moet je daar niet wat aan doen?’

Maar ja, als je regelmatig een bodyscan uitvoert. En al scannend kijkt of je nog ontspannen loopt, of dat je tekentjes kunt vinden dat er ergens iets nog te verbeteren valt. Dan vallen dat soort dingen op. En ze gaan voorbij. Mijn lichaam laat eerst weten dat het er niet helemaal mee eens is, maar als ik dan gewoon volhoud, geeft het zich over. En mijn rechtervoet laat nog steeds geen blaren zien, ondanks het een paar kilometer lang protesteren. Dus waar mijn ego zich zo druk over maakt!

En zo zal ik vast gaan merken dat mijn pijnlijke bovenbenen en biceps ergens tussen de 35 en 40 km zich over zullen geven aan het feit dat ik er niet aan denk om te stoppen.  Het is immers veel te lekker om lekker buiten bezig te zijn.

Het vertrouwen is er, nu nog ervaren dat het zo is

 

Jones Hovercraft: proberen naast de piste

In de week dat ik in Sölden aan het spelen was in de sneeuw, mocht ik van Ben een dag zijn Jones overcraft proberen. Ik ben helemaal verslingerd aan mijn Flagship, maar hoe zou de Hovercraft aanvoelen?

Allereerst lijken de boards voor de helft op elkaar. Kijk maar hiernaast. De voorste helft wel te verstaan. De neuzen vertonen grote gelijkenissen: beide lekker breed. De achterkanten verschillen als dag en nacht. Heeft de Flagship een traditionele oplopende ronde achterkant, de Hovercraft heeft een sterk ingekorte én bijna vlakke achterkant. En het stuk van onder je achterste binding is erg stijf.

Nou werkt t psychologisch de eerste 5 minuten heel raar: wat ziet dit board er achter je achterste binding toch ernstig kort uit….enne vlak…zal ie niet happen als ik toevallig een klein stuukje ‘achteruit’/switch moet boarden?

Dat was de eerste 5 minuten….daarna……..floaten en genieten als een speer!!! Hoezo korte achterkant? Gewoon lekker punt omlaag en door het verspoorde terrein gaan!. Hast nog een beter gevoel dan op mijn Flagship! Snap héééél goed nu wat Neil McNab vanuit Chamonix bedoelt als hij schrijft hoe verrast hij was en is over het speelse karakter van dit bord.

Aan het einde van de dag kon  ik alleen nog maar verzuchten ‘ik ben ook aan dit bord verslingerd’. En heb de Hovercraft met pijn in het hart weer aan Ben terug gegeven.  Hoewel….de de Flagship voelde de dag erop weer heerlijk!

Helaas moet ik nu weer een jaar wachten eer ik weer mn Flagship mag spelen!

“Me and mrs Jones, we’ve got a thing going on”

Dat is de beginregel van een bekend liedje. En het ging mij de twee weken dta ik deze winter in de sneeuw mocht zijn regelmatig door mijn hoofd.

Ik had al eerder wat geschreven over mijn nieuwe snowboard: de Jones Flagship. Toen mocht ik dit board een dagje lenen en proberen in een sneeuwhal. En toen was ik al lovend ove het board.

En nu? TOTALLY IN LOVE,

Wat is dit een lekker board!!! Ik ben niet een super goede boarder, maar met dit board kom ik heel makkelijk uit de voeten, zowel buiten als op de piste!

Ik heb twee weken in de sneeuw mogen spelen met dit board. De eerste week onder begeleiding van Stephan Verheij van Ripstar, in het gebied in en om Kaprun. Een week waarin ik veel geleerd heb over het rijden buiten de piste. En alle gevaren die daarmee samen hangen. Deze week heb ik vooral gemerkt dat ik zelf de beperkende factor was in het rijden. Mijn techniek en mijn denken over ‘help, wat is die helling toch stijl’ maakten dat ik zeer regelmatig mijzelf weer uit de diepere sneeuw moest uitgraven. Maar ja, een dag niet gevallen, is een dag niet geleerd!

De tweede week dat ik in de sneeuw was, had ik geen Pieper, Schep en Sonde bij me. Dus bleef het bij ‘hop on hop off’.  Net naast de piste kleine stukjes in de sneeuw rijden. En dan weer de piste op. En dat talloze malen afwisselend. De hellingen kon ik nu zelf uitkiezen. En ik merkte dat ik met dit board mijzelf steeds verder kan uitdagen. Als ik een foutje maak, kan ik het vaak nog corrigeren. Op de piste heeft het bord super grip. Net als  op hardere stukken buiten de piste. Als het echt poederig is, drijft dit board enorm!!!

Dus je begrijpt…mijn oude vertrouwde Burton board is beide weken niet meer uit de hoes gekomen. Ben totaal verslingerd aan mijn Flagship: wat een heerlijk presterend freeride board.

Thank you Jeremy Jones for shaping this board! en natuurlijk alle andere mensen bij Jones Snowboards die de complete boardline mogelijk maken.