Ik ren nu 750 km op mijn K-Swiss Blade Light Run R. En al die tijd steeds ChiRunnig aan het oefenen. Tijd om eens even naar de zolen te kijken. Waarom? Omdat ik wil zien of de andere techniek zich ook vertaalt in een ander slijtprofiel.
Met ChiRunning land je niet meer op je hak, maar meer op je hele voet. En je zet niet af met je tenen. Dus mag je verwachten dat het slijtpatroon anders is dan bij mijn oudere schoenen.
De oudere schoenen (hieronder links) lieten traditioneel zien dat ik van achter buiten naar voor binnen loop.
Mijn K-Swiss (hierboven rechts) laten dezelfde afwikkelrichting ook zien. Maar de slijtplekken bevinden zich nu iets meer op de buitenkant van de hielen en onder de bal van de voet.
Wat zegt dat over mijn techniek? Dat ik misschien wel het gevoel heb dat ik meer op de middenvoet land dan voorheen, maar nog steeds werk te doen heb bij het landen op mijn hak. EN dat ik in ieder geval minder afzet met mn tenen dan voorheen.
Maar hoe ziet een slijtprofiel er van een Master ChiRunner eruit? Ik heb geen idee. Misschien dat Marion er iets ooit over geschreven heeft? Of andere ChiRunners? Welke veranderingen zien jullie in de slijtpatronen onder je schoenen?
Wat mij verder aan de zolen van de K-Swiss opvalt is dat ik na 750 km door mijn ongelijke slijten op de hak aan de buitenkant van de hak al door het slijtrubber heen ben en aan de binnenkant nog niet. Ik loop dus deels op de binnenzool. Ik ben benieuwd hoe die zich houdt de komende tijd, want ik was nog niet van plan om een andere schoen aan te schaffen. Naar mijn mening moet een goede hardloopschoen toch minstens 1000 km mee kunnen.
Het was me al vaker opgevallen als ik langere afstanden loop:De eerste 10 minuten tot kwartier een relatief erg hoge hartslag die daarna ineens scherp daalt en dan tijdens de rest van de afstand zeer langzaam opklimt. Bovenstaande grafiek is daar een voorbeeld van (gekopieerd uit mijn RunKeeper overzicht).
En wat is dan relatief hoog tijdens de eerste 10-15 minuten? 175 tot 185 gemiddeld, met zeer incidenteel (zoals hier oven is te zien) een uitschieter naar de 200 toe (op de grafiek hierboven zelfs 204, wat ik beschouw als een foute waarneming van de hartslagmeter ).
En wat is dan de hartslag erna? ZO ongeveer 135 langzaam opklimmend naar ongeveer 155.
De tempi als ik wegga zijn niet echt hoog. Ik ga meestal weg op ongeveer 6 minuten per kilometer. Ongeveer 10 km per uur dus. Wat aan het einde van de loop ongeveer 11-12 km per uur kan zijn geworden (5.00 tot 5.30 minuten per km)
Ik moet er wel bij vertellen dat ik nauwelijks een warming up doe voordat ik ga rennen. Dus mijn lichaam moet omschakelen. En blijkbaar duurt het bij mij 10-15 minuten voordat alle lichaamfuncties zijn opgeschaald voor de intensievere belasting.
Zou ik maar 10-15 minuten rennnen, dan zou ik haast denken dat mijn conditie niet zo goed is. Als ik echter kijk naar de periode erna, dan stel ik vast dat dat wel meevalt.
Zijn er meer lopers die dit verloop zo tegen komen in hun grafieken? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.
Foto gemaakt door Janke van der Schaaf. Klik op de fotyo om op de fotogalerij van Janke te komen.
Waar zal ik ik beginnen?
Bij dat ik dit jaar niet de boot miste, maar prachtig op tijd op het eiland aan kwam? Zodat we lekker koffie konden halen, rustig eten en inlopen? Of bij het weer…Wat mooi begon:: wind mee en zonnetje, en 3 km voor het einde eindigde met twee hagelbuitjes die allleen maar zorgden dat je nog sneller binnen wilde zijn? Of bij het stuk tegenwinds, waar ik merkte dat ik in mezelf ging zitten vechten tegen de wind, en toen ik me meer focuste op de einder het ineens leek of de wind met me meewerkte. Of bij de vrijwilligers en toeschouwers die maar enthousiast de regen en de hagel trotseerden om banaan/sinaasappellen/water/lauwe thee/sportdrank aan te bieden of ons aan te moedigen? Of bij de erg grote borden die op het strand absoluut zorgden dat je de juiste richting koos als je 10 of 21.1 km wilde doen? Of bij Henny Brouwer (ChiRunning instructeur, kijk maar op http://www.bvlopen.nl) die ik al gespot had in de sporthal, en op 10 km inhaalde, en later voorbij kwam. En het leuke praatje wat er uit ontstond? Of bij de tijd die ik liep?
Ach, het maakt niet uit waar ik begin. Het is een proces. Ben enorm blij dat mijn voet zich goed houdt. Dat ik heerlijk gelopen heb, Dat ik me nu kan focussen op mijn eerste marathon. De Slachtemarathon: deels verhard, deels niet verhard. Heb geen spierpijn gehad na Ameland. Dus ChiRunning brengt me daar waar ik wezen wil…lekker lopen en heel blijven!
Afgelopen weekend mochten mijn snowboardmaatje Ben en ik twee snowboards indoor proberen van de spprtwinkel Herqua uit Hoogeveen. Allebei zijn we op zoek naar een board dat zowel off als on piste het ‘lekker’ doet.
Dus waren we met onze oude boards en twee nieuwe boards naar Bottrop getogen. Een aardige indoorbaan met behoorlijk wat lengte, waar we alleen de on piste prestaties een beetje kunnen beoordelen, voordat we tot echte aankoop over hoeven gaan. Petje af voor Herqua voor deze service!
En wat heeft snowboarden nu met Chi Neng of Chi runnen, of uberhaupt Chi te maken? Bij Chi Neng en ChiRunning leer je heel goed naar je lichaam luisteren. Daarnaast zorgt rennen voor de basis conditie. En bij het snowboarden is voor mij het gevoel met de ondergrond heel belangrijk, en ontspannen kunnen boarden. En dat train ik beide weer door Chi Neng te doen.
Dus nu op zoek naar een board waarmee ik heerlijk ontspannen kan boarden.
Ik had door mijn voetblessure (zie hier) vorig seizoen niet geboard. Dus eerst inrijden op mn bekende board, een Burton King 158cm. Een board waar ik altijd goed mee uit de voeten kon, maar nooit echt op snelheid durfde te boarden, omdat ie makkelijk hapt bij mij. Natuurlijk ligt dat voor een groot deel aan mijn techniek Dus inrijden was geen overbodige luxe nu. Na 5 rondjes zat het gevoel er weer lekker in. Dus gingen we over naar de probeer-boards
Ik zette mijn bindingen over op een Jones The Flagship 161. Uit de online reviews een kill-it-all board. Ben zette zijn bindingen over op een Rome Anthem 161: een stijver, traditioneler bord, waarmee je enorm hard kunt. We hadden ons ook online ingelezen; o.a. bij The Goode Ride waar beide boards editor picks zijn.
Na de eerste afdaling sta ik breed grijnzend beneden. Dit board voelt GOED! Ik heb heel veel gevoel bij de ondergrond en ik krijg enorm veel vertrouwen van dit board. Ik kan mezelf op elke plek brengen die ik wil, met gemak en precisie. Dat kon ik op mijn oude board niet. Daarop reed ik veel defensiever, steeds bedacht op ribbeltjes, overgangen die mij het leven zuur zouden kunnen maken. Maar met de Flagship niet. Daar durf ik mee te knallen! En op de indoor baan die steeds ijziger word merk ik dat ik heel de middag gewoon overal grip heb en houd! Wat een geweldig gevoel.
Ben is daarentegen niet direct overtuigd van de Rome. Het gevoel en het rijden verschilt te weinig van zijn Capita. Wel glijdt dit bord enorm. En kun je hem vast heeeel hard rijden. Alleen gaat Ben bij de verlechterende omstandigheden ongewild steeds voorzichtiger op de Rome rijden…vooral op de ijzigere stukken voelt hij de plank regelmatig wegbreken. En dat voelt niet lekker.
We hebben ook omgedraaid. Ik op de Rome en Ben op de Jones. En ik snap wat hij bedoelt. Zijn Capita en mijn Burton verschillen nu ook weer niet zoveel. En wat ik bij de Rome ervaar, is ook niet zo heel veel anders dan mijn eigen oude bord. Wat me ten opzichte van mijn Burton opvalt aan de Rome is dat de kantenwissel lekker gemakkelijk gaat. Maar hier heb ik niet het veilige gevoel, wat de Jones me geeft, en ik begin weer conservatiever te rijden. En dat wilde ik juist niet.
Allebei uitstekende boards luidt mijn oordeel, ,maar zo op de piste heb ik een veel beter gevoel bij de Jones Flagship 161. Ben is er nog niet uit. Want ja, op de piste doet de Anthem het dan niet zo goed als we van te voren hadden gehoopt en verwacht. Maar hoe presteert deze in de poeder?
We gaan eind januari met Ripstar off piste rijden. Wellicht neemt Ben dan de Rome mee, of een ander board. Ik neem in ieder geval de Jones Flagship mee. En zal jullie dan zeker laten weten hoe deze off piste en de echte outdoor piste is bevallen.
Anderhalve week geleden kreeg ik een mailtje van Stijn Rottiers in mijn electronische post. Op 3 en 4 december organiseert hij een workshop Total Immersion Swimming onder leiding van Fiona Laughlin. Zij is de dochter van de vader van TI Swimming Terry Laughlin.
Dus…als je dat weekend niet druk bent met de goed heiligman, is het misschien een idee om in Belgie aan je zwemmen te werken
Ja en dan wel op de K-Swiss Blade Light Run R. Die mooie grijze met flurescerend geel.
Ik heb ze al kort besproken in dit artikel. Maar na één sprint triathlon, en aardig wat loopjes in zeer verschillende omstandigheden, wil ik wat kwijt over hoe de schoenen aanvoelen. Wat ze doen, of misschien niet doen. Kortom een korte reflectie van 350 km rennen (en daarnaast nog wat fietsen) op deze schoenen.
De pasvorm vind ik heerlijk. Ze passen lekker om mijn voeten: strakker om de wreef en lekkere ruimte voor de tenen. En ook na 350 km blijft de pasvorm goed.
De zool laat nog weinig slijtage zien. Door een beetje ongelukkige pas heb ik een paar weken geleden met de zijkant van de linkerzool een stukje van de padding van het binnenwerk dat aan de binnenkant van de enkel zit beschadigd. Dat is eigenlijk de enige slijtage die ik nu kan waarnemen.
De veters: zijn lekker snel dicht te strikken merkte ik bij de triathlon. En gaan ook niet meer los. Pas wel op met de lusjes, want de rechterveter is al aardig zwarter na een keertje in het kettingblad te zijn blijven hangen. Maar goed, dat heeft met mijn onverstandigheid te maken dan met de schoen zelf. tegenwoordig stop ik de lusjes netjes onder een van de voorlussen van de schoen.
De ventilatie is erg goed. De eerste keer dat ik ze op de fiets aan had had ik even ‘brrrr…wat fris aan de tenen’. Maar nu ik er aan gewend ben, voel ik het niet meer. Totdat de regen met bakken uit de hemel komt en ik snel voel hoe mijn voeten nat worden door het mesh heen. En hoe het water snel uit de schoen verdwijnt. Na de eerste kou-sensatie zijn mijn voeten en tenen weer snel op temperatuur. .
De zolen zelf zijn steentjes vreters. Aan het einde van elke loop kijk ik even aan de onderkant wat ik nu weer verzameld heb. Zowel tussen de groeven als in de drainage gaatjes verzamelen zich best wel wat kleinere en grotere steentjes.En die moeten er toch echt weer uit. Loopt niet echt lekker zo’n steentje dat een kleine verhoging onder je hak onbedoeld maakt. Heb zelfs al een keer stil gestaan om een steentje tussen de groeven uit te wurmen.
En die gaatjes, bedoeld om overtollig water uit te voeren, voeren ook stof en water van buiten naar binnen. Is dat erg? nee eigenlijk niet. Komt misschien ook omdat ik er sokken in draag. Zeker als je over stoffige paadjes loopt komt het stof naar binnen en zie je prachtig bruine puntjes verschijnen op de zolen van je wite sokken. Net als lopen in het bos na een enorm natte periode waardoor de paden over de hele breedte modderpoelen zijn en slib naar binnen brengen. Water dat naar binnen komt, gaat net zo snel weer naar buiten. Nooit het gevoel van ‘zwembad in je schoen’ gehad. In dat opzicht werken ze prima. Om nu trails mee te gaan lopen…nou doe maar niet.Dan wil ik wel weer een hele dichte zool. Toch eens kijken naar een Salomon schoen? of Innov8?
Het is echt een schoen voor de verharde weg. Die je prettig afgeschermd onder je voet voelt. Ik heb het gevoel van best wel veel contact met de weg. Maar nog lang geen blote voeten gevoel. Het is wat mij betreft wel een mooie schoen aan het begin van de geleidelijke weg naar echte minimalistische schoenen, zoals Vibram 5 Fingers, of de Lowland sandals.
Ik ben benieuwd hoe ver de km-teller zal staan als ze echt versleten zijn. En ben dan benieuwd wat eerder versleten is: de zool of het binnenwerk. Ik hou je op de hoogte.
Mijn eerste keer. En ook nu, net als bij mijn eerste loopwedstrijdje jaren geleden, de spanning van…heb ik genoeg getraind….heb ik genoeg gegeten en voldoende uitgekiend wat ik onderweg nodig heb? En daarbij nog…hoe koud zal het water voelen, zal het gaan opklaren?
Allemaal gedachten die je eigenlijk niet hoeft te hebben. Ik had behoorlijk veel getraind. Vooral op het zwem onderdeel. Ik had smorgens lekker gegeten met mijn vruchtenmuesli in warme appelsap, met een vleugje verse gember. En ik had tussen de middag voldoende aan mijn Herbalife shake en een dubbele boterham met kaas. Het voelde allemaal goed. EN toch……de wedstrijdspanning.
Om kwart voor twee schoof ik een paar minuten voor de start aan bij alle mannen en vrouwen in wetsuits. Met een aantal anderen was ik zonder wetsuit. Ik had al wel mijn fiets/loopbroek over de zwembroek aangedaan. Scheelde dat straks weer bij de eerste wissel.
De start van het zwemmen was chaotisch. Ik kon al snel niet in mijn ritme van de borstcrawl komen. Dit resulteerde in ademnood, verslikken, hoesten…dus direct de omschakeling gemaakt naar de schoolslag. En dan wel in wedstrijdstijl. Dus veel onderwater, en heel lang uitdrijven (Dank je wel TI-swimming!) De aanwijzing van ‘verorzaak zo weinig mogelijk drag’ hielp echt. Want ik ging zelfs borstcrawlers in wetsuit voorbij. En dat voelde wel heel apart. Was ik gestart achterin het veld, om maar niemand op te houden, ik kwam halverwege het veld uit het water. En na 500 meter vond ik het ook wel welletjes in het water. Negentien graden is toch net niet comfortabel als je geen wetsuit aanhebt.
Dan snel dribbelen nar de wisselzone. Gauw mijn shirtje aan…..eeh vergeet dat ‘snel’ maar. Een Craft-shirtje op een nat lijf…dat stribbelt tegen, wil niet omlaag. terwijl alles in je in de ‘ik wil door, werk nou ff mee’-modus schiet. Goed, na even wat sjor-werk ging het toch over mijn rug omlaag. Ik snap nu waarom anderen onder hun wetsuit al alle fietskleren al hebben zitten. Snel de schoenen aangedaan…en zag nog net uit mijn ooghoek mijn rugnummer in de tas liggen…WEL OMDOEN! Snel om het middel gehangen; klokje om de pols. En weg..op mijn renschoenen de wisselzone uitgedribbeld.
Dan op de fiets stappen en in de toe-clips proberen te laten glijden. Terwijl de koplopers van de Duathlon en de Olympische afstand al aan hun tweede ronde beginnen en je in sneltrein vaart voorbij razen. Goed rechts houden dus om ongelukken te voorkomen. Daarna 2 rondjes rijden door de landerijen ten oosten van Drachten. Erg mooi!. met gemiddeld zon 30 km/uur genoten van het landschap en van de fietsers die op o.a. carbon tijdrit fietsen voorbij schieten. En wat maken die dichte wielen een kabaal. Zag onderweg ook wat er mis kan gaan: onderuitschuiven op een rotonde door kleine steentjes, ketting die van de bladen af loopt tijdens het schakelen. Allemaal dingen die je niet wilt. En de jury die op de motor heel vaak langs komt. En strafseconden uitdeelt als je stayert. Wat ik dus ook zag gebeuren.
Dan voor de tweede keer de wisselzone in, op naar het lopen. Ik had al een keer de overgang van fietsen naar lopen geoefend, dus was gewaarschuwd voor zware bovenbenen. Direct naast de fiets al gaan dribbelen. Ik had mijn renschoenen al aan immers. Gauw de fiets weer in het rek gehangen en flink gedronken, want ik had dorst gekregen van de 20 km racen op de fiets.
En rustig aan weg. Nou ja rustig…ik wilde op 6 min/km weg. Maar dat was na 10 meter al 4:30. Terwijl mijn benen nog niet los waren en mijn buikspieren ernstig tegenstribbelden. Auw. Maar goed, rustig aan, vooral bij mezelf blijven. Me niet geck laten maken door anderen die me voorbij komen. Even alle checkpunten van ChiRunning doorgenomen in de eerste kilometer en daarna was alles OK. De rest van de 5 kilometer zo in dat gangetje kunnen doorgaan. Natuurlijk werd ik ingehaald, maar ik haalde ook zelf in. En dat was ook lekker. Zelfs de laatste 500 meter een heuse eindsprint kunnen maken. Dat overkomt me niet vaak.
En dan de finish. Je hoort je naam omgeroepen worden. Erg fijn! Ik heb het gedaan in ongeveer 15 minuten zwemmen (inclusief eerste wissel), iets meer dan 40 minuten fietsen (incl tweede wissel) en 21 minuten rennen. Ben nog even in afwachting van de officiële tijd, omdat ik per vergissing een startnummer van de Olympische afstandhad gekregen. maar die zal niet veel verschillen van mijn geschatte totaaltijd van 1:15. Het fietsen en rennen heb ik wel geklokt, maar het zwemmen niet. Dat heb ik ingeschat.
De ChiRunning- en Total Immersion principes behoorlijk kunnen toepassen…alles doen vanuit de ontspanning. Daarnaast ‘s morgens om los te worden en ‘s avonds om spierpijn voor te zijn de WarmingUp en Lift Chi Up oefeningen gedaan. Heerlijk. Voel vandaag wel dat ik gisteren geracet heb, in mijn bovenbenen met name. Maar zeer zeker geen moeizaam en pijnlijk opstaan. En daar word ik dan weer zo blij van
Organisatie van Drachten, bedankt. Het was erg goed georganiseerd. Als ‘abolute beginner’op het vlak van triathlon heb ik gisteren gevoeld hoe het kan zijn. Een overzichtelijke wisselzone, een mooi parcours (dat perfect afgezet was). En een prima handhaven van de regels.
).
