Met ChiRunning land je niet meer op je hak, maar meer op je hele voet. En je zet niet af met je tenen. Dus mag je verwachten dat het slijtpatroon anders is dan bij mijn oudere schoenen.

De oudere schoenen (hieronder links) lieten traditioneel zien dat ik van achter buiten naar voor binnen loop.

Mijn K-Swiss (hierboven rechts) laten dezelfde afwikkelrichting ook zien. Maar de slijtplekken bevinden zich nu iets meer op de buitenkant van de hielen en onder de bal van de voet.

Wat zegt dat over mijn techniek? Dat ik misschien wel het gevoel heb dat ik meer op de middenvoet land dan voorheen, maar nog steeds werk te doen heb bij het landen op mijn hak. EN dat ik in ieder geval minder afzet met mn tenen dan voorheen.

Maar hoe ziet een slijtprofiel er van een Master ChiRunner eruit? Ik heb geen idee. Misschien dat Marion er iets ooit over geschreven heeft? Of andere ChiRunners? Welke veranderingen zien jullie in de slijtpatronen onder je schoenen?

Wat mij verder aan de zolen van de K-Swiss opvalt is dat ik na 750 km door mijn ongelijke slijten op de hak aan de buitenkant van de hak al door het slijtrubber heen ben en aan de binnenkant nog niet. Ik loop dus deels op de binnenzool. Ik ben benieuwd hoe die zich houdt de komende tijd, want ik was nog niet van plan om een andere schoen aan te schaffen. Naar mijn mening moet een goede hardloopschoen toch minstens 1000 km mee kunnen.

Het was me al vaker opgevallen als ik langere afstanden loop:De eerste 10 minuten tot kwartier een relatief erg hoge hartslag die daarna ineens scherp daalt en dan tijdens de rest van de afstand zeer langzaam opklimt. Bovenstaande grafiek is daar een voorbeeld van (gekopieerd uit mijn RunKeeper overzicht).

En wat is dan relatief hoog tijdens de eerste 10-15 minuten? 175 tot 185 gemiddeld, met zeer incidenteel (zoals hier oven is te zien) een uitschieter naar de 200 toe (op de grafiek hierboven zelfs 204, wat ik beschouw als een foute waarneming van de hartslagmeter ).

En wat is dan de hartslag erna? ZO ongeveer 135 langzaam opklimmend naar ongeveer 155.

De tempi als ik wegga zijn niet echt hoog. Ik ga meestal weg op ongeveer 6 minuten per kilometer. Ongeveer 10 km per uur dus. Wat aan het einde van de loop ongeveer 11-12 km per uur kan zijn geworden (5.00 tot 5.30 minuten per km)

Ik moet er wel bij vertellen dat ik nauwelijks een warming up doe voordat ik ga rennen. Dus mijn lichaam moet omschakelen. En blijkbaar duurt het bij mij 10-15 minuten voordat alle lichaamfuncties zijn opgeschaald voor de intensievere belasting.

Zou ik maar 10-15 minuten rennnen, dan zou ik haast denken dat mijn conditie niet zo goed is. Als ik echter kijk naar de periode erna, dan stel ik vast dat dat wel meevalt.

Zijn er meer lopers die dit verloop zo tegen komen in hun grafieken? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

Foto gemaakt door Janke van der Schaaf. Klik op de fotyo om op de fotogalerij van Janke te komen.

Waar zal ik ik beginnen?

Bij dat ik dit jaar niet de boot miste, maar prachtig op tijd op het eiland aan kwam? Zodat we lekker koffie konden halen, rustig eten en inlopen? Of bij het weer…Wat mooi begon:: wind mee en zonnetje, en 3 km voor het einde eindigde met twee hagelbuitjes die allleen maar zorgden dat je nog sneller binnen wilde zijn? Of bij het stuk tegenwinds, waar ik merkte dat ik in mezelf ging zitten vechten tegen de wind, en toen ik me meer focuste op de einder het ineens leek of de wind met me meewerkte.  Of bij de vrijwilligers en toeschouwers die maar enthousiast de regen en de hagel trotseerden om banaan/sinaasappellen/water/lauwe thee/sportdrank aan te bieden of ons aan te moedigen? Of bij de erg grote borden die op het strand absoluut zorgden dat je de juiste richting koos als je 10 of 21.1 km wilde doen? Of bij Henny Brouwer (ChiRunning instructeur, kijk maar op http://www.bvlopen.nl) die ik al gespot had in de sporthal, en op 10 km inhaalde, en later voorbij kwam. En het leuke praatje wat er uit ontstond? Of bij de tijd die ik liep?

Ach, het maakt niet uit waar ik begin. Het is een proces. Ben enorm blij dat mijn voet zich goed houdt. Dat ik heerlijk gelopen heb, Dat ik me nu kan focussen op mijn eerste marathon. De Slachtemarathon: deels verhard, deels niet verhard. Heb geen spierpijn gehad na Ameland. Dus ChiRunning brengt me daar waar ik wezen wil…lekker lopen en heel blijven!

Dus waren we met onze oude boards en twee nieuwe boards naar Bottrop getogen. Een aardige indoorbaan met behoorlijk wat lengte, waar we alleen de on piste prestaties een beetje kunnen beoordelen, voordat we tot echte aankoop over hoeven gaan. Petje af voor Herqua voor deze service!

En wat heeft snowboarden nu met Chi Neng of Chi runnen, of uberhaupt Chi te maken? Bij Chi Neng en ChiRunning leer je heel goed naar je lichaam luisteren. Daarnaast zorgt rennen voor de basis conditie. En bij het snowboarden is voor mij het gevoel met de ondergrond heel belangrijk, en ontspannen kunnen boarden. En dat train ik beide weer door Chi Neng te doen.

Dus nu op zoek naar een board waarmee ik heerlijk ontspannen kan boarden.

Ik had door mijn voetblessure (zie hier) vorig seizoen niet geboard. Dus eerst inrijden op mn bekende board, een Burton King 158cm.  Een board waar ik altijd goed mee uit de voeten kon, maar nooit echt op snelheid durfde te boarden, omdat ie makkelijk hapt bij mij. Natuurlijk ligt dat voor een groot deel aan mijn techniek Dus inrijden was geen overbodige luxe nu. Na 5 rondjes zat het gevoel er weer lekker in. Dus gingen we over naar de probeer-boards

Ik zette mijn bindingen over op een Jones The Flagship 161. Uit de online reviews een kill-it-all board. Ben zette zijn bindingen over op een Rome Anthem 161: een stijver, traditioneler bord, waarmee je enorm hard kunt. We hadden ons ook online ingelezen; o.a. bij The Goode Ride waar beide boards editor picks zijn.

Na de eerste afdaling sta ik breed grijnzend beneden. Dit board voelt GOED! Ik heb heel veel gevoel bij de ondergrond en ik krijg enorm veel vertrouwen van dit board. Ik kan mezelf op elke plek brengen die ik wil, met gemak en precisie. Dat kon ik op mijn oude board niet. Daarop reed ik veel defensiever, steeds bedacht op ribbeltjes, overgangen die mij het leven zuur zouden kunnen maken. Maar met de Flagship niet. Daar durf ik mee te knallen! En op de indoor baan die steeds ijziger word merk ik dat ik heel de middag gewoon overal grip heb en houd! Wat een geweldig gevoel.

Ben is daarentegen niet direct overtuigd van de Rome. Het gevoel en het rijden verschilt te weinig van zijn Capita. Wel glijdt dit bord enorm. En kun je hem vast heeeel hard rijden. Alleen gaat Ben bij de verlechterende omstandigheden ongewild steeds voorzichtiger op de Rome rijden…vooral op de ijzigere stukken voelt hij de plank regelmatig wegbreken. En dat voelt niet lekker.

We hebben ook omgedraaid. Ik op de Rome en Ben op de Jones. En ik snap wat hij bedoelt. Zijn Capita en mijn Burton verschillen nu ook weer niet zoveel. En wat ik bij de Rome ervaar, is ook niet zo heel veel anders dan mijn eigen oude bord. Wat me ten opzichte van mijn Burton opvalt aan de Rome is dat de kantenwissel lekker gemakkelijk gaat. Maar hier heb ik niet het veilige gevoel, wat de Jones me geeft, en ik begin weer conservatiever te rijden. En dat wilde ik juist niet.

Allebei uitstekende boards luidt mijn oordeel, ,maar zo op de piste heb ik een veel beter gevoel bij de Jones Flagship 161. Ben is er nog niet uit. Want ja, op de piste doet de Anthem het dan niet zo goed als we van te voren hadden gehoopt en verwacht. Maar hoe presteert deze in de poeder?

We gaan eind januari met Ripstar off piste rijden. Wellicht neemt Ben dan de Rome mee, of een ander board. Ik neem in ieder geval de Jones Flagship mee. En zal jullie dan zeker laten weten hoe deze off piste en de echte outdoor piste is bevallen.

Dus…als je dat weekend niet druk bent met de goed heiligman, is het misschien een idee om in Belgie aan je zwemmen te werken

Lees ook de flyer : Zwemmen zonder inspanning Total Immersion zwemworkshop

Ik heb ze al kort besproken in dit artikel. Maar na één sprint triathlon, en aardig wat loopjes in zeer verschillende omstandigheden, wil ik wat kwijt over hoe de schoenen aanvoelen. Wat ze doen, of misschien niet doen. Kortom een korte reflectie van 350 km rennen (en daarnaast nog wat fietsen) op deze schoenen.

De pasvorm vind ik heerlijk. Ze passen lekker om mijn voeten: strakker om de wreef en lekkere ruimte voor de tenen. En ook na 350 km blijft de pasvorm goed.

De zool laat nog weinig slijtage zien. Door een beetje ongelukkige pas heb ik een paar weken geleden met de zijkant van de linkerzool een stukje van de padding van het binnenwerk dat aan de binnenkant van de enkel zit beschadigd. Dat is eigenlijk de enige slijtage die ik nu kan waarnemen.

De veters: zijn lekker snel dicht te strikken merkte ik bij de triathlon. En gaan ook niet meer los. Pas wel op met de lusjes, want de rechterveter is al aardig zwarter na een keertje in het kettingblad te zijn blijven hangen. Maar goed, dat heeft met mijn onverstandigheid te maken dan met de schoen zelf. tegenwoordig stop ik de lusjes netjes onder een van de voorlussen van de schoen.

De ventilatie is erg goed. De eerste keer dat ik ze op de fiets aan had had ik even ‘brrrr…wat fris aan de tenen’. Maar nu ik er aan gewend ben, voel ik het niet meer. Totdat de regen met bakken uit de hemel komt en ik snel voel hoe mijn voeten nat worden door het mesh heen. En hoe het water snel uit de schoen verdwijnt. Na de eerste kou-sensatie zijn mijn voeten en tenen weer snel op temperatuur. .

De zolen zelf zijn steentjes vreters. Aan het einde van elke loop kijk ik even aan de onderkant wat ik nu weer verzameld heb. Zowel tussen de groeven als in de drainage gaatjes verzamelen zich best wel wat kleinere en grotere steentjes.En die moeten er toch echt weer uit. Loopt niet echt lekker zo’n steentje dat een kleine verhoging onder je hak onbedoeld maakt. Heb zelfs al een keer stil gestaan om een steentje tussen de groeven uit te wurmen.

En die gaatjes, bedoeld om overtollig water uit te voeren, voeren ook stof en water van buiten naar binnen. Is dat erg? nee eigenlijk niet. Komt misschien ook omdat ik er sokken in draag. Zeker als je over stoffige paadjes loopt komt het stof naar binnen en zie je prachtig bruine puntjes verschijnen op de zolen van je wite sokken. Net als lopen in het bos na een enorm natte periode waardoor de paden over de hele breedte modderpoelen zijn en slib naar binnen brengen. Water dat naar binnen komt, gaat net zo snel weer naar buiten. Nooit het gevoel van ‘zwembad in je schoen’ gehad. In dat opzicht werken ze prima. Om nu trails mee te gaan lopen…nou doe maar niet.Dan wil ik wel weer een hele dichte zool. Toch eens kijken naar een Salomon schoen? of Innov8?

Het is echt een schoen voor de verharde weg. Die je prettig afgeschermd onder je voet voelt. Ik heb het gevoel van best wel veel contact met de weg. Maar nog lang geen blote voeten gevoel. Het is wat mij betreft wel een mooie schoen aan het begin van de geleidelijke weg naar echte minimalistische schoenen, zoals Vibram 5 Fingers, of de Lowland sandals.

Ik ben benieuwd hoe ver de km-teller zal staan als ze echt versleten zijn. En ben dan benieuwd wat eerder versleten is: de zool of het binnenwerk. Ik hou je op de hoogte.

Allemaal gedachten die je eigenlijk niet hoeft te hebben. Ik had behoorlijk veel getraind. Vooral op het zwem onderdeel. Ik had smorgens lekker gegeten met mijn vruchtenmuesli in warme appelsap, met een vleugje verse gember. En ik had tussen de middag voldoende aan mijn Herbalife shake en een dubbele boterham met kaas. Het voelde allemaal goed. EN toch……de wedstrijdspanning.

Om kwart voor twee schoof ik een paar minuten voor de start aan bij alle mannen en vrouwen in wetsuits. Met een aantal anderen was ik zonder wetsuit. Ik had al wel mijn fiets/loopbroek over de zwembroek aangedaan. Scheelde dat straks weer bij de eerste wissel.

De start van het zwemmen was chaotisch. Ik kon al snel niet in mijn ritme van de borstcrawl komen. Dit resulteerde in ademnood, verslikken, hoesten…dus direct de omschakeling gemaakt naar de schoolslag. En dan wel in wedstrijdstijl. Dus veel onderwater, en heel lang uitdrijven (Dank je wel TI-swimming!) De aanwijzing van ‘verorzaak zo weinig mogelijk drag’ hielp echt. Want ik ging zelfs borstcrawlers in wetsuit voorbij. En dat voelde wel heel apart. Was ik gestart achterin het veld, om maar niemand op te houden, ik kwam halverwege het veld uit het water. En na 500 meter vond ik het ook wel welletjes in het water. Negentien graden is toch net niet comfortabel als je geen wetsuit aanhebt.

Dan snel dribbelen nar de wisselzone. Gauw mijn shirtje aan…..eeh vergeet dat ‘snel’ maar. Een Craft-shirtje op een nat lijf…dat stribbelt tegen, wil niet omlaag. terwijl alles in je in de ‘ik wil door, werk nou ff mee’-modus schiet. Goed, na even wat sjor-werk ging het toch over mijn rug omlaag. Ik snap nu waarom anderen onder hun wetsuit al alle fietskleren al hebben zitten. Snel de schoenen aangedaan…en zag nog net uit mijn ooghoek mijn rugnummer in de tas liggen…WEL OMDOEN! Snel om het middel gehangen; klokje om de pols. En weg..op mijn renschoenen de wisselzone uitgedribbeld.

Dan op de fiets stappen en in de toe-clips proberen te laten glijden. Terwijl de koplopers van de Duathlon en de Olympische afstand al aan hun tweede ronde beginnen en je in sneltrein vaart voorbij razen. Goed rechts houden dus om ongelukken te voorkomen. Daarna 2 rondjes rijden door de landerijen ten oosten van Drachten. Erg mooi!. met gemiddeld zon 30 km/uur genoten van het landschap en van de fietsers die op o.a. carbon tijdrit fietsen voorbij schieten. En wat maken die dichte wielen een kabaal. Zag onderweg ook wat er mis kan gaan: onderuitschuiven op een rotonde door kleine steentjes, ketting die van de bladen af loopt tijdens het schakelen. Allemaal dingen die je niet wilt. En de jury die op de motor heel vaak langs komt. En strafseconden uitdeelt als je stayert. Wat ik dus ook zag gebeuren.

Dan voor de tweede keer de wisselzone in, op naar het lopen. Ik had al een keer de overgang van fietsen naar lopen geoefend, dus was gewaarschuwd voor zware bovenbenen. Direct naast de fiets al gaan dribbelen. Ik had mijn renschoenen al aan immers. Gauw de fiets weer in het rek gehangen en flink gedronken, want ik had dorst gekregen van de 20 km racen op de fiets.

En rustig aan weg. Nou  ja rustig…ik wilde op 6 min/km weg. Maar dat was na 10 meter al 4:30. Terwijl mijn benen nog niet los waren en mijn buikspieren ernstig tegenstribbelden. Auw. Maar goed, rustig aan, vooral bij mezelf blijven. Me niet geck laten maken door anderen die me voorbij komen. Even alle checkpunten van ChiRunning doorgenomen in de eerste kilometer en daarna was alles OK. De rest van de 5 kilometer zo in dat gangetje kunnen doorgaan. Natuurlijk werd ik ingehaald, maar ik haalde ook zelf in. En dat was ook lekker. Zelfs de laatste 500 meter een heuse eindsprint kunnen maken. Dat overkomt me niet vaak.

En dan de finish. Je hoort je naam omgeroepen worden. Erg fijn! Ik heb het gedaan in ongeveer 15 minuten zwemmen (inclusief eerste wissel), iets meer dan 40 minuten fietsen (incl tweede wissel) en 21 minuten rennen. Ben nog even in afwachting van de officiële tijd, omdat ik per vergissing een startnummer van de Olympische afstandhad gekregen. maar die zal niet veel verschillen van mijn geschatte totaaltijd van 1:15. Het fietsen en rennen heb ik wel geklokt, maar het zwemmen niet. Dat heb ik ingeschat.

De ChiRunning- en Total Immersion principes behoorlijk kunnen toepassen…alles doen vanuit de ontspanning. Daarnaast ‘s morgens om los te worden en ‘s avonds om spierpijn voor te zijn de WarmingUp en Lift Chi Up oefeningen gedaan. Heerlijk. Voel vandaag wel dat ik gisteren geracet heb, in mijn bovenbenen met name. Maar zeer zeker geen moeizaam en pijnlijk opstaan. En daar word ik dan weer zo blij van

Organisatie van Drachten, bedankt. Het was erg goed georganiseerd. Als ‘abolute beginner’op het vlak van triathlon heb ik gisteren gevoeld hoe het kan zijn. Een overzichtelijke wisselzone, een mooi parcours (dat perfect afgezet was). En een prima handhaven van de regels.

En deze beeldcompilatie kreeg ik van Ben Dijk

Zo moesten we aan het einde van een bergwandeling het laatste stuk steil omlaag. Gelijk moest ik denken aan de aanwijzingen uit ChiRunning daarvoor: rug rondhouden, handen iets voor je; alsof je op een grote rubberbal gaat zitten. En het lopen ging verbazend makkelijk omlaag. En ik kon het mooi controleren met mijn rugzakje. trok ik mijn rug hol, dan voelde ik daar mijn rugzak niet. Had ik een mooi rond niergebied, dan voelde ik mijn rugzakje wel. Soms is het zo makkelijk.

En als vanzelf ging ik ok meer met mijn handen lopen alsof ik daartussen een grote bal vasthad. En direct voelde ik de Chi door mijn beide handen lopen. Nu kende ik dat al wel uit de Three Centers Merge houding, maar de sensatie van de energie zo duidelijk voelen, was nu toch wel vele malen sterker.

Ook heb ik bij het afdalen extra gelet op het in lijn houden van de voeten en de knieën. Dit om te voorkomen dat ik bij het scheef zetten van mijn voet de knie niet zo verdraaien. De dagen erna geen last gehad van spieren of pezen

En aan het Lago Maggiore in de volle maan oefenen is onbeschrijfelijk mooi. De maan schittert in het water, je voelt de Chi en de rust om je heen…heerlijk.

En het rennen in niet-vlak terrein is toch ook weer heel erg leuk. En door het meer naar boven en beneden rennen heb ik nóg meer af kunnen rekenen met het afzetten met mijn tenen. Heuveltje op was vroeger iets van extra aanzetten om snelheid te houden; nu meer hoe hou ik de souplesse en de ontspanning en boven kom ik toch wel. Om vervolgens met grote lange passen de heuvel af te denderen.

En met het GPS horloge (Garmin Forerunner 305) kon ik in vreemd terrein nu mooi tijdens het lopen al monitoren hoe ver ik gelopen had, en of het gemiddelde tempo niet te hoog was. Lang leve de techniek En daarnaast meen ik te meten dat ik door mijn andere loopstijl mijn gemiddelde hartslag substantieel lager is dan voorheen.  Zat ik voorheen gemiddeld toch regelmatig rond de 165-170 bpm, nu kom ik niet verder dan 145-150 bpm. Merken meer ChiRunners dat?

En ja, het blijft toch altijd weer zoeken naar een mooi stukje om te lopen. Nu had ik aan het Bodenmeer direct al een mooi fietspad langs de oever gevonden. En aan het Lago Maggiore liep ik vanuit het plaatsje Feriolo eerst langs de weg langs de oever, helaas hield het aparte fiets/voetpad er na een kilometer mee op. En werd het levensgevaarlijk door het voorbijrazende verkeer. Daarna gezocht naar wat meer achteraf lopen. En zowaar liep ik een natuurgebied in waar ik ineens andere hardlopers tegenkwam op een mooie halfverharde trail langs de rivier de Toce.

Ik heb net de Gong van de Sway la Chi achter de rug. En waar ik in de eerdere gongs uitkeek naar een volgende, merk ik nu dat ik zin heb om gewoon die oefening te doen waar ik zin in heb. Ik kies nu per dag de oefening uit waarvan ik het idee heb dat ik hem nu wil doen. Was dat eergisteren de Lift Chi Up, gisteren was het 25 Wall Squats en de Lift Chi Up. Gewoon omdat ik er zin in had. Niet omdat de Gong van me vereiste dat ik een oefening zou doen.

Ik merkte in de laatste 2-3 ween van de Gong van de Sway La Chi oefening dat mijn motivatie afnam. En daarmee het plezier. En dát kan volgens mij niet de bedoeling zijn. Ik wil niet streven naar weer een honderd dagen op mijn conto. Ik wil gewoon door het prettig uitvoeren van de oefening die op dat moment goed aanvoelt me beter in mijn vel voelen.

Nu ik die insteek heb gekozen merk ik dat ik de focus tijdens de oefening steeds weer een beetje beter kan vasthouden. En nog leuker is het te merken dat al dat oefenen van de voorbije tijd zijn vruchten heeft afgeworpen op lichamelijk vlak. Ik kon gisteren bijvoorbeeld de Wall Squats direct zonder verhoging onder mijn hakken doen. Terwijl me dat in de Gong van Wall Squats echt niet lukte. Ik merk dat mijn onderrug soepeler is.

Ik  denk tegelijkertijd dat ik nu ook kan kiezen omdat ik weet (dwz mijn gevoel bij de oefeningen ken) wat de oefeningen met me doen. En ik mijn lichaam dus gewoon kan volgen in de keuze van de oefeningen.

Vanavond weet ik nog niet welke oefeningen ik zal doen. Misschien wel de Crane’s walk. De komende tijd zal ik het vooral aanvoelen welke oefening of oefeningen ik nodig heb.

Hebben jullie trouwens deze aankondiging gezien op de website van het Chi Neng Instituut? Ik  hoop dat het een succes zal worden.

We begonnen op het verharde deel waar we aspecten als houding en hellen oefenden. Daarna togen we al wandelend het optillen van de enkels oefenend naar het strandje. Na wat harkwerk hadden we een prachtige ondergrond om te beoordelen of we nog op onze hakken landden en/of afzetten met de tenen.

Daarna nog een klein eindje gelopen om vooral het rennen vanuit het hellen te ervaren.

Voor de meesten voelde het heel onnatuurlijk aan. En de opmerking “ik moet nu alle opmerkingen van mijn trainer in de prullenbak gaan gooien” hoorde ik meerdere keren voorbij komen.

De anderhalf uur was razend snel voorbij. Voor mijzelf heb ik nog een paar aandachtspunten meegenomen. Mijn linkerarm bewoog ik meer dan wenselijhk naar buiten. En waar ik in de stilstand wel mijn onderbenen kon ontspannen, riep Henny mij toe bij het rennen dat ik mijn benen mééér moest ontspannen

Al met al een erg leuke avond met een leuke gezellige groep.

Er zijn foto’s genomen… Op de site van Run2Day staat hier een mooie impressie.

Henny bedankt voor de uitleg en René bedankt voor de organisatie!