Het voordeel van de blessure

De afgelopen anderhalf jaar is mijn Chi oefening langzaam afgenomen. Oefende ik twee jaar geleden nog elke dag, het werd al een paar keer per week, toen een enkele keer per maand. 

Mijn aandacht verlegde zich naar mijn fysieke lichaam: sterkere benen kweken voor snowboarden, het oppakken van sportklimmen. Ondertussen met de ChiRunning techniek wel blijven rennen. 

Totdat ik dit voorjaar gevraagd werd door Janneke Seffinga (die een Chi Neng groep heeft in Joure) om in de zes maanden dat zij bij meester Wei Qi Feng in de leer is, haar groep in de Chi Neng oefeningen te begeleiden. Dit was voor mij een mooie prikkel om de oefening weer op te pakken. 

Tot aan de zomerstop oefende ik een paar keer per week om mijn vaardigheid weer bij te schaven en groeps-avond voor te bereiden. In die periode klom ik ook intensief. Ik deed een training voorklimmen. Ik klom niet vaker in de week, maar de training voorklimmen was intens.

Dat resulteerde in stijve schouderpartijen, met name rechts. Ik negeerde de signalen: gaat er met een enkele oefening en slaap wel uit. Niets was minder waar. Ik kreeg ’s nachts pijnscheuten als ik me omdraaide in het kapsel van mijn schouder. En overdag had ik zelfs tintelingen in mijn vingers. Een bezoekje aan de huisarts resulteerde in een afspraak bij de neurochirurg eind augustus. 

Alleen rust voelde niet goed. Ik bleef een keer per week klimmen. En voorzichtig, ontspannen klimmen. Vooral niet forceren. En gedurende de klimavond voelde de schouder wel steeds een beetje beter. Om in de dagen erna weer terug in stijfheid te gaan.

Dat was vlak voor mijn vakantie. Ondertussen had  ik me wel bedacht dat het oefenen van Chi mij verlichting zou kunnen brengen in mijn schouder. Het was er in een enkele maand ingeslopen dus het zou vast niet snel weg zijn met oefenen. 

Ik begon met de Lift Chi Up Pour Chi Down oefening elke dag te doen. Ik voelde duidelijk de beperking in mijn rechter schouder. Uitstrekken naar boven was niet fijn. de energie naar achter brengen op middel-hoogte ook niet. Deze oefening leerde mij vooral erkennen dat ik in mijn beweging beperkt was en voelen tot waar die beperking ging.

In de vakantie in Indonesië merkte ik dat in het zwembad spelen met een bal (lekker overgooien, spelletje lummelen) mijn schouder erg goed deed. Blijkbaar was het spelen erg stress verlagend. Ook daar deed ik dagelijks de Lift Chi Up.

Het spelen met de bal in het zwembad deed me ineens beseffen dat er nog een oefening zou kunnen zijn die me zou kunnen helpen: de Cranes Walk. Daarin draai je je polsen en schouders ook veelvuldig. 

In de laatste week van de vakantie deed ik naast de Lift Chi Up ook de Cranes Walk. De Cranes Walk hielp echt om de tintelingen weg te krijgen. Mijn nek en schouder zijn nu veel ontspannener. Ik ben er nog niet, maar momenteel oefen ik dagelijks mijn Chi. In ieder geval de Cranes Walk. En als het even kan ook de Lift Chi Up.

Tijdens de Cranes Walk ervaar ik in het bijzoner dat mijn onderarmen enorm beginnen te tintelen tijdens de oefening. Een tinteling die vlak onder de huid zit. A,sof allerlei stromen opnieuw hun weg vinden. Erg bijzonder. 

Dus het voordeel voor mij van de blessure zit hem erin dat ik herinnerd werd aan het versterken van het herstellend vermogen van mijn lijf. En dat blijkt ook zo uit te pakken door slechts twee oefeningen te doen. Elke dag. 

Als ik mijn oefening niet had laten versloffen was de blessure dan uitgebleven? Waarschijnlijk niet. Ik was op dat moment ambitieus aan het klimmen en vooral op armkracht. Dus was het waarschijnlijk ook gebeurd. Het helpt me nu wel om om te gaan met de blessure én om te herstellen. 

Ik oefen nu bovendien om op souplesse te klimmen, zover als mijn lijf het aangeeft. 

 

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Pauze?

Het is een flinke tijd stil geweest hier op de blog.

Niet dat ik heb stil gezeten, integendeel. Maar het lopen en oefenen met Chi is er een tijdje bij in geschoten. Na twee marathons vorig jaar is de klad er een beetje in geslopen.

Mijn loopmaatje zei nog voor onze marathon in Berlijn….”iedereen heeft het altijd over een schema om getraind aan de start te verschijnen, maar niemand heeft het over een schema om verder te gaan, nadat je een marathon hebt gelopen.”

Na Berlijn heb ik niet heel veel last gehad van stijve spieren, blessure of iets dergelijks. Wel van een grote vermoeidheid. Die zich uitte in geen zin in rennen, maar juist in andere dingen.

Ik heb mijn aandacht verlegd naar sportklimmen en momenteel, in de aanloop naar de voorjaarsvakantie, krachttraining voor het snowboarden.

Lopen heb ik een enkele keer gedaan…en dan kleine loopjes van zon 5 km / half uur.

En ik hoor je denken…..past krachttraining wel bij het oefenen met Chi? Past het wel bij met het cultiveren van je energie en van daaruit in ontspanning bewegen?

Ik vind van wel. Snowboarden is heel fysiek. En dan met name in je benen en kerspieren van je romp. Spieren die je met Chi-Running veel minder traint. Jawel, wel je kernspieren bij het goed horizontaal houden van je bekken, maar niet in die mate dat ik er heel veel profijt van heb bij mijn snowboarden.

Vorig jaar heb ik voor mezelf moeten erkennen tijdens een week off-piste boarden dat mijn spierconditie in benen en kernspieren onvoldoende was. Wat zich uitte in onvoldoende balans en extreme vermoeidheid na een paar dagen.

Dus om nu te zorgen dat ik beter voorbereid in de sneeuw kom oefen ik mijn benen en kernspieren met oefeningen die door twee professionele snowboarders voor skiers en snowboarders bedacht zijn. Hun programma heet GoProFittnesTraining.

En hun programma gaat uit van 3 basis-elementen: kracht, coordinatie en uithoudingsvermogen. En dat verdeeld over onderlichaam, bovenlichaam en kernspieren.

De drie reeksen van oefeningen voor skiën/snowboarden vind je hier.

Ik merk dat doordat ik met ChiNeng en ChiRunnning weet hoe ik op mijn lichaam moet letten, deze oefeningen intens kan uitvoeren. De ChiNeng ervaring helpt me om tijdens de oefeningen mijn houding te controleren en steeds te corrigeren. Zo word de oefening nog effectiever.

En dat ze effectief zijn merk ik zeker. Daar waar ik vroeger (als in 6 weken geleden) stond te zwabberen op één been als eik een sok aan moet trekken, sta ik nu behoorlijk rustig en standvastig. Ik merk dat ik uit hurkzit veel makkelijker omhoog kom.  En dat zijn maar twee voorbeelden.

Na de voorjaarsvakantie ga ik weer lopen….en of er weer een marathon in zit dit jaar…ik laat het je weten. 🙂

 

 

Geplaatst in Chi Neng Qigong, ChiRunnning, GoPro Fitness training | Een reactie plaatsen

ChiRunning: mijn aandachtspunten

In het trainen van de ChiRunning techniek zijn er een verschillend aantal punten waar je je op focust om zo ontspannen mogelijk te lopen. Eerst train je alle punten om de techniek maar zo goed mogelijk onder de knie te krijgen. En ik merk aan mezelf dat na verloop van tijd er een paar uitspringen.  Een paar dingen die ik, vooral als ik vermoeid raak, als eerste minder netjes ga uitvoeren. Ik denk dat elke loper die bewust loopt wel die momenten kent. En zeker de punten die dan minder goed uitgevoerd worden.

Voor mij geldt het volgende rijtje van aandachtspunten dat tijdens elk loopje of loop wel voorbij komt (overigens in willekeuruge volgorde):

  • hoofdhouding: ik heb de neiging om in het begin van een loopje mijn kin wat te hoog te houden en als ik moe word mijn hoofd te laten hangen. Terwijl het juist zo belangrijk is om je hoofd rechtop  je romp te houden voor een mooie flow van energie. Je ziet mij tijdens het lopen dan ook regelmatig even checken hoe de hoofdhoudiong is door met mijn hand een ‘statiefje’ te maken waar dan mijn kin precies op uit moet komen: rechterduim op rechterlsutelbeen, rechtermiddelvinger op andere sleutelbeen en dan rust de kiun precies op de omhoog gestrekte wijsvinger.
  • Ontspaning van de handen. Ik merk dat als het parcours wat lastiger word ik makkelijk mn handen aanspan tot een gebalde vuist. Ik schud de handen dan ook regelmatig los en probeer er heel erg bewust van te zijn dat ik de hand losjes sluit. Het heeft in ieder geval bij mij verholpen dat de achterzijde van mijn bovenarmen na verloop van tijd gingen verzuren.
  • Duimen omhoog. Als de loop langer duurt heb ik de neiging om mijn handpalmen meer naar de grond te draaien.  Ik heb geenidee waarom het is, maar het maakt wel dat ik dan meer met de ellebogen naar buiten ga lopen. En dat kost meer energie. Dus regelmatig draai ik mijn duimen weer omhoog.

Dit zijn voor mij de belangrijksten. Ben benieuwd welke aandachtspunten anderen vooral steeds maar weeer moeten controleren om goed technisch te blijven lopen.

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Looptraining in de vakantie

Na mijn Slachtemarathon avontuur had ik al gelijk een nieuwe uitdaging te pakken. Mijn loopmaat Jacco had me voor de Slachte al uitgedaagd om Berlijn te rennen. En ik had JA gezegd.

Ik was toch al in training geweest en na de marathon een week aangepast trainen en dan het schema weer oppakken leek me reeel. En tot nu toe is het dat ook.

Maar ja….dan hadden we ook al drie weken vakantie in Italie gepland. Net over de Alpen heen. Ik was er vanuit gegaan dat ik zou moeten lopen langs de openbare weg, vrezend voor de langsscheurende auto´s en motoren. Maar dat bleek even anders te gaan.

De eerste week van de vakantie kampeerden we in de Val di Non. Hét gebied in Italie waar de Golden Delicious en Red Delicious op zéér grote schaal verbouwd worden. We vonden nog een plekje op de enige camping die het dorpje Sarnonico rijk is. Op de camping was een zwembad een trapveldje, een restaurantje dat heerlijke locale maaltijden serveert.

En een bord met daarop fietsroutes in de omgeving. Op fietspaden. Ja je leest het goed. Fietspaden, zoals we ze in Nederland zoveel hebben liggen: glad asfalt, niet de hoofdweg volgend kronkelend tussen de weilanden en de appelgaarden.  En op ongeveer 1000 meter boven NAP  in een heerlijk heuvellandschap. Met uitzicht op zowel de Dolomieten als de Alpen. 🙂

Met een beetje inventivioteit waren er ook rondjes te bedenken, waarbij ik een paar keer een kleine kilometer langs de verfoeide provinciale weg moest rennen,; het gemotoriseerde verkeer razend langs me heen.

De twee en derde week waren we bij het meer van Como, in een appartement. En hier geen fietspaden, maar wel een boulevard van ongeveer 5 kilometer. En als ik de voetpaden door de dorpjes erbij pakte kon ik ongeveer 12 kllometer aan elkaar rijgen (Tussen Dongo en Domaso, aan de NW kant van het meer). Vanuit het apartement naar het meer en dan eerst linksaf zover als de trottoirs het toelieten naar Domaso, dan terug en het appartement voorbij en weer zolang lopen als het trottoir langs het meer het toeliet naar Dongo. En de keren dat ik langer moest rennen, werd het dat parkoers naar believen herhaald. 🙂

Was het op in het hoger gelegen Val di Non erg lekker om bv in de ochtend tot aan het middaguur te lopen, bij Como was dat echt te warm. Vandaar dat ik bij Como smorgens om 6 uur al ging lopen en dan regelmatig andere lopers tegenkwam.

Ik heb ook meer begrip gekregen voor de mensen die TrailRunning doen! Ik begin de kick te snappen die je krijgt als je tegen de berg omhoog rent en later weer afdaalt. En dan bij voorkeur op een niet verhard pad. Ergens is er een begin van een kriebeltje ‘dat wil ik ook gaan doen’ ontstaan. En dat terwijl ik een paar jaar geleden de renners nog voor gek verklaarde die ik over een wandelpad bij Chamonix met rugzak en wandelstokken nog naar beneden zag rennen.

Trainen in de bergen is erg leuk. En bovendien goed voor de aandacht voor je techniek. Zeker op de stukken de berg op. En tempo wordt ineens iets héél relatiefs. Het gaat toch niet harder als je jezelf de berg oppusht bij stijgende temperaturen. Eerder het tegenover gestelde. Dus gewoon het tempo laten dalen en op de dalende en stukken weer laten terugkomen. Dus meegaan ipv vechten. Want vechten tegen de berg is toch eeen verloren zaak 🙂

Tot 30 september is het nu langzaam afbouwen. Ik zal je zeker laten weten wat Berlijn me brengt. En daarna? In ieder geval even geen marathon training. Ik wil eens per week boulderen of klimmen in de gezellige kleimhal in Heerenveen en ik wil weer meer Chi Neng gaan beoefenen. Want dat laatste schiet er momenteel te vaak bij in.

Trainen voor een marathon blijft een erg tijdrovende aangelegenheid. 🙂

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De Slachtemarathon

YESSSSsssss, ik heb mijn eerste marathon uitgerend 🙂

Had ik het parcours 8 jaar geleden al wandelend een keer afgelegd, dit jaar heb ik de Slachte Marathon mogen rennen. Het bijzondere van deze marathon is dat hij eens per 4 jaar georganiseerd wordt. Daarnaast draait het niet alleen om rennen of wandelen, maar ook om allerlei kunstzinnige uitingen langs het parcours.

En die kunstzinnige uitingen varieren dan van muziek door de plaatselijke muziekverenigingen, professioneel toneel, spiegels, koffers die tot kunstwerk zijn omgetoverd, banieren die overal hangen, friesche teksten, bankjes die fraai versierd zijn en uitnodigen tot verpozen. 🙂

En de marathon zelf….over de oude restanten van de friese zeedijk. Dat betekent vooral verhard terrein (asfalt en beton), maar al met al ook 6 kilometer onverhard. En het had geregend de nacht ervoor, wat betekende dat het gras werd weggelopen en de klei het parcours erg glibberig maakte.  En dat glibbereige is niet fijn als het profiel onder je schoen alleen bestaat uit overdwarse groeven. Ik heb een aantal keren me goed schrap moeten zetten om niet zijwaarts weg te glijden.

En het natte, tezamen met de aaangename temperatuur, zorgde voor heerlijk loopweer. Niet te warm, afkoeling door de overwegend motregen in de eerste 2 uur . En daarna een langzaam openbrekend wolkendek. Ik heb hevig genoten van het landschap, de lopers, de dorpjes (waar in alle vroegte al heel veel mensen op de been waren om aan te moedigen. We waren al om half 7 ’s ochtends gestart.) en de culturele dingen onderweg.

Het lopen ging goed. Ik kon ondanks alle afleiding en de wisselingen van verhard  naar gras/klei, lekker in mijn cadans blijven. Onderweg vooral gelet op ontspannen van mijn lage rugspieren en mijn armen. In het begin niet al te snel weggegaan. En pas op 38 km voelde ik mijn lichaam omschakelen. Ineens lijkt het alsof alles stroever gaat en de ademhaling gaat omhoog. Kortom het beroemde verbrandings omslagpunt . Iets wat ik in de lange trainingen nog niet had meegemaakt. Erg goed om het nu wel eens te ervaren 🙂

Al met al resulteerde het in een vlak scehma van 5:20 per kilometer en 3:45:16 op de klokken. Waar ik weg gegaan was met het idee van ‘het zal wel meer worden dan 3:30 en waarschijnlijk tegen de 4 uur aan’, kwam ik precies in het midden uit.

Het is nu 2 dagen geleden, en mijn spieren protesteren nauwelijks. Ze zijn nog wel wat moe, maar ik heb geen problemen gehad met trappen op en af. Of het komt doordat je met ChiRunning zo energie-efficient loopt? Of dat het ligt aan de heerlijke uren in de sauna direct na de loop? Ik heb geen idee. Maar ik weet wel dat dit naar meer smaakt! Ik heb Berlijn al in de agenda staan 🙂 En de volgende Slachte natuurlijk ook 🙂

En Jacco: bedankt voor het meelopen en de kleine complimentjes die je zo tussen de 30 en 35 kilometer uitdeelde over het lopen. Het was heel gezellig om dit samen te doen! Want ja, dat lukte ook, onderweg heerlijk keuvelen over van alles en nog wat 🙂

Geplaatst in ChiRunnning | Een reactie plaatsen

De weg naar de marathon

Marion Meesters benoemde in een van haar replies op een eerder bercihtje van mij dat het voorbereiden op een marathon op zich al een heel proces is.

En ik moet daar regelmatig aan denken als ik afgelopen weekend een lange duurloop doe. Voor het aller-aller-eerst over de 30 kilometer hardlopen. Nou ja hard….net 10 kilometer per uur. Maar ik heb me voorgenomen om de verre afstanden allereerst te willen uitlopen, hoe snel dan ook. En daarna pas te werken aan snelheid. Dus ik ga dan langzaam weg en zie wel of ik gaandeweg steeds ietsje sneller kan gaan lopen. Soms lukt dat, soms ook niet.

Dit keer dus niet. Ik blijf zo rond de 10 km/u hangen de hele 3 uur en iets meer dan een kwartier. Een hagelbui trotserend, en nog erger (vind ik) de sterk schommelende temperatuur. In de zon is het lekker, als de wolken de zon wegnemen is het ineens veel kouder. Op een gegeven moment doen zelfs mijn handen zeer van de kou. En dat is nieuw voor me. Normaal heb ik daar geen last van,

Ik heb het de vorige keer (ik moest toen  van het schema 3 uur  rennen) ook gemerkt. Zo ergens tussen de 25 en 30 km beginnen ineens lichamelijke ongemakjes de kop op te steken die ik nog nooit zo gevoeld heb met hardlopen: de spieren aan de buitenkant van mijn bovenbenen beginnen zeer te doen. En ook de achterkant van mijn bovenarmen.

Nou kan ik daar tijdens het hardlopen heel gefrustreerd over gaan doen. Of mezelf verwijten dat ik te hard loop. Nou te hard? Met 10 km/u? Denk het niet echt. Tijdens het lopen besluit ik dat het er gewoon bijhoort en dat het wel over zal gaan. Net zoals in sommige ChiNeng oefeningen je lichaam soms kan protesteren tegen de oefening, maar naar verloop van tijd zich overgeeft.

Dat is al het geval met mijn rechtervoet die steevast zo na 18 km een aantal kilometers lijkt te strijden met mijn sok. Waar je je al niet door kunt laten afleiden tijdens het lopen 🙂 En mijn ego klopt dan bij mij aan: ‘Heb je wel in de gaten dat die sok niet raar zit? Moet je daar niet wat aan doen?’

Maar ja, als je regelmatig een bodyscan uitvoert. En al scannend kijkt of je nog ontspannen loopt, of dat je tekentjes kunt vinden dat er ergens iets nog te verbeteren valt. Dan vallen dat soort dingen op. En ze gaan voorbij. 🙂 Mijn lichaam laat eerst weten dat het er niet helemaal mee eens is, maar als ik dan gewoon volhoud, geeft het zich over. En mijn rechtervoet laat nog steeds geen blaren zien, ondanks het een paar kilometer lang protesteren. Dus waar mijn ego zich zo druk over maakt!

En zo zal ik vast gaan merken dat mijn pijnlijke bovenbenen en biceps ergens tussen de 35 en 40 km zich over zullen geven aan het feit dat ik er niet aan denk om te stoppen.  Het is immers veel te lekker om lekker buiten bezig te zijn.

Het vertrouwen is er, nu nog ervaren dat het zo is 🙂

 

Geplaatst in Chi Neng Qigong, ChiRunnning, Zhineng Qigong | 4 reacties

Jones Hovercraft: proberen naast de piste

In de week dat ik in Sölden aan het spelen was in de sneeuw, mocht ik van Ben een dag zijn Jones overcraft proberen. Ik ben helemaal verslingerd aan mijn Flagship, maar hoe zou de Hovercraft aanvoelen?

Allereerst lijken de boards voor de helft op elkaar. Kijk maar hiernaast. De voorste helft wel te verstaan. De neuzen vertonen grote gelijkenissen: beide lekker breed. De achterkanten verschillen als dag en nacht. Heeft de Flagship een traditionele oplopende ronde achterkant, de Hovercraft heeft een sterk ingekorte én bijna vlakke achterkant. En het stuk van onder je achterste binding is erg stijf.

Nou werkt t psychologisch de eerste 5 minuten heel raar: wat ziet dit board er achter je achterste binding toch ernstig kort uit….enne vlak…zal ie niet happen als ik toevallig een klein stuukje ‘achteruit’/switch moet boarden?

Dat was de eerste 5 minuten….daarna……..floaten en genieten als een speer!!! Hoezo korte achterkant? Gewoon lekker punt omlaag en door het verspoorde terrein gaan!. Hast nog een beter gevoel dan op mijn Flagship! Snap héééél goed nu wat Neil McNab vanuit Chamonix bedoelt als hij schrijft hoe verrast hij was en is over het speelse karakter van dit bord.

Aan het einde van de dag kon  ik alleen nog maar verzuchten ‘ik ben ook aan dit bord verslingerd’. En heb de Hovercraft met pijn in het hart weer aan Ben terug gegeven.  Hoewel….de de Flagship voelde de dag erop weer heerlijk!

Helaas moet ik nu weer een jaar wachten eer ik weer mn Flagship mag spelen! 🙂

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen