De weg naar de marathon

Marion Meesters benoemde in een van haar replies op een eerder bercihtje van mij dat het voorbereiden op een marathon op zich al een heel proces is.

En ik moet daar regelmatig aan denken als ik afgelopen weekend een lange duurloop doe. Voor het aller-aller-eerst over de 30 kilometer hardlopen. Nou ja hard….net 10 kilometer per uur. Maar ik heb me voorgenomen om de verre afstanden allereerst te willen uitlopen, hoe snel dan ook. En daarna pas te werken aan snelheid. Dus ik ga dan langzaam weg en zie wel of ik gaandeweg steeds ietsje sneller kan gaan lopen. Soms lukt dat, soms ook niet.

Dit keer dus niet. Ik blijf zo rond de 10 km/u hangen de hele 3 uur en iets meer dan een kwartier. Een hagelbui trotserend, en nog erger (vind ik) de sterk schommelende temperatuur. In de zon is het lekker, als de wolken de zon wegnemen is het ineens veel kouder. Op een gegeven moment doen zelfs mijn handen zeer van de kou. En dat is nieuw voor me. Normaal heb ik daar geen last van,

Ik heb het de vorige keer (ik moest toen  van het schema 3 uur  rennen) ook gemerkt. Zo ergens tussen de 25 en 30 km beginnen ineens lichamelijke ongemakjes de kop op te steken die ik nog nooit zo gevoeld heb met hardlopen: de spieren aan de buitenkant van mijn bovenbenen beginnen zeer te doen. En ook de achterkant van mijn bovenarmen.

Nou kan ik daar tijdens het hardlopen heel gefrustreerd over gaan doen. Of mezelf verwijten dat ik te hard loop. Nou te hard? Met 10 km/u? Denk het niet echt. Tijdens het lopen besluit ik dat het er gewoon bijhoort en dat het wel over zal gaan. Net zoals in sommige ChiNeng oefeningen je lichaam soms kan protesteren tegen de oefening, maar naar verloop van tijd zich overgeeft.

Dat is al het geval met mijn rechtervoet die steevast zo na 18 km een aantal kilometers lijkt te strijden met mijn sok. Waar je je al niet door kunt laten afleiden tijdens het lopen 🙂 En mijn ego klopt dan bij mij aan: ‘Heb je wel in de gaten dat die sok niet raar zit? Moet je daar niet wat aan doen?’

Maar ja, als je regelmatig een bodyscan uitvoert. En al scannend kijkt of je nog ontspannen loopt, of dat je tekentjes kunt vinden dat er ergens iets nog te verbeteren valt. Dan vallen dat soort dingen op. En ze gaan voorbij. 🙂 Mijn lichaam laat eerst weten dat het er niet helemaal mee eens is, maar als ik dan gewoon volhoud, geeft het zich over. En mijn rechtervoet laat nog steeds geen blaren zien, ondanks het een paar kilometer lang protesteren. Dus waar mijn ego zich zo druk over maakt!

En zo zal ik vast gaan merken dat mijn pijnlijke bovenbenen en biceps ergens tussen de 35 en 40 km zich over zullen geven aan het feit dat ik er niet aan denk om te stoppen.  Het is immers veel te lekker om lekker buiten bezig te zijn.

Het vertrouwen is er, nu nog ervaren dat het zo is 🙂

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Chi Neng Qigong, ChiRunnning, Zhineng Qigong. Bookmark de permalink .

4 reacties op De weg naar de marathon

  1. Martinloopt zegt:

    Peter, je bent goed bezig! De weg heb je gevonden, je hoeft hem alleen nog in te richten!

    Het is echt niet erg om de LSD nog langzamer te lopen. Vandaag heb ik een 40er in gemiddeld 8½ km/h gelopen (incl. sanitaire stops en drinkpauzes). Ik loop de LSD’s alleen om mijn belastbaarheid op te rekken. Het gaat mij niet om de kilometers maar om de tijd dat je op je benen staat en in beweging bent.

    Wel moet je oppassen met de spieren in je bovenbenen, dat klink niet zoals het hoort…. Ik heb het idee dat je nog iets aan knie hef hebt.

    Als je vertrouwen er is, vergeet vooral niet te genieten!

  2. peterschrier zegt:

    Martin, dat genieten gebeurt ook hoor, al rennende onderweg. Ik had ook al het idee dat het niet helemaal OK is dat mn buitenkant van de bovenbenen wat zeer gaat doen, Maar kon nog geen spanningspunt of rare bewegingsafloop ontdekken. Komt wel. En idd het is vooral belastbaarheid oprekken, zowel qua spieren als mentaal.

    En de weg is er idd. De inrichting ontdek ik gaande weg 🙂

    Bedankt voor je woorden!

  3. Beetje late reactie, sorry! Maar je moet even checken of je je bekken wel goed recht houdt. Werken je buikspieren op het moment dat het nodig is (altijd een beetje, als je hardloopt iets meer, zeg 40%)? Is je houding wel echt helemaal recht. Denk aan de C-vorm. Gaat het verder nog steeds goed met je marathontraining?

  4. peterschrier zegt:

    Beste Marion,

    geeft niets hoor 🙂
    Ik hoop dat ik mn bekken horizontaal houd. Ik moet dat beter checken. Wat ik wel heb gemerkt is dat ik in mijn latere lange (30+ kilometer) trainingslopen minder tot geen last had van de buitenzijde van mn bovenbenen en mn biceps. Dus misschien gewoon gewenning?

    Wat ik wel steeds vaker doe is mn handen even losschudden, want al lopende merk ik dat ik mn vingers steeds ietsje stijver houd. En dat werkt ook door in de rest van de armen.

    De marathon training gaat nog steeds goed. Laatst een recreatieloop gelopen van 32 km en gelijk maar de 2.5 km vv naar de start ook maar meegenomen. En dat ging goed. Nauwelijks spierpijn de dag erna. Ondanks het best hoge tempo van iets meer dan 5 min/km.

    Wel afgelopen weekend niet gelopen omdat ik me erg grieperig voelde. Vond het geen probleem. Vooral rust houden. Mentaal heb ik vertrouwen dat de 42 km er wel in zit. Zeker na de 37 km van laatst. De focus voor de Slachtemarathon is voor mij vooral uitlopen en heel houden en veel genieten. ;-). En geenszins ‘zo snel mogelijk’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s